Κάτι τρέχει στον Έβρο

Αν κάποιος θέλει να καταλάβει ποιο είναι πραγματικά το δυνατό χαρτί της Αλεξανδρούπολης ως τουριστικού προορισμού, αρκεί να ρίξει μια ματιά σε όσα δηλώνουν οι ίδιοι οι επισκέπτες της. Και η εικόνα που προκύπτει είναι απολύτως ξεκάθαρη και λίγο άβολη: η πόλη είναι πανέμορφη, προσιτή, χαλαρή, εύκολη... αλλά όταν έρχεται η ώρα της διασκέδασης; Εκεί το πράγμα «πονάει».

Πρόσφατη έρευνα, που κατέγραψε τις απόψεις των επισκεπτών σχετικά με το συγκριτικό πλεονέκτημα της πόλης ως τουριστικού προορισμού, ανέδειξε με σαφήνεια τι είναι αυτό που κάνει την Αλεξανδρούπολη ξεχωριστή. Τα αποτελέσματα φανερώνουν έναν προορισμό που στηρίζεται πρωτίστως στη φυσική του γοητεία.

Το φυσικό τοπίο σηκώνει στις πλάτες του το brand της πόλης καθώς οι περισσότεροι επισκέπτες απάντησαν πως το μεγαλύτερο ατού της πόλης είναι οι παραλίες, το παραλιακό μέτωπο και η θάλασσα. Επί της ουσίας δηλαδή η Αλεξανδρούπολη είναι αυτό που είναι επειδή βρίσκεται όπου βρίσκεται. Και ευτυχώς είναι ένα πανέμορφο “όπου”.

Είναι εξαιρετικά θετικό ότι οι επισκέπτες μιλούν για φιλικούς ανθρώπους και για μια πόλη εύκολη, βολική, ανθρώπινη. Αυτή η απλότητα είναι μέρος της ταυτότητάς της και αυτό είναι κάτι που δύσκολα χτίζεται. Η Αλεξανδρούπολη, ευτυχώς, το έχει φυσικά.

Το φαγητό, η γαστρονομία και η φυσική ομορφιά ανεβάζουν την πόλη. Όλα καλά εδώ.

Και μετά… έρχεται το σημείο που «πειράζει»:
η διασκέδαση και η νυχτερινή ζωή εμφανίζονται τελευταίες. Όχι απλά χαμηλά, τελευταίες.

Όχι, δεν σημαίνει πως η πόλη δεν έχει τίποτα. Σημαίνει, όμως, ότι αυτό που έχει δεν φτάνει για να θεωρηθεί συγκριτικό πλεονέκτημα. Με άλλα λόγια, όταν πέφτει ο ήλιος, η πόλη δεν έχει κάτι ισχυρό να προτείνει στον επισκέπτη πέρα από μια ήρεμη βόλτα ή ένα καλό δείπνο.
Κι αυτό το λένε οι ίδιοι οι ταξιδιώτες, όχι οι «γκρινιάρηδες» ντόπιοι.

Και κάπου εδώ μπαίνει το μεγάλο ερώτημα: πώς να ήταν διαφορετικά τα αποτελέσματα; Πώς να ανέβει η διασκέδαση όταν όποιος επιχειρηματίας τολμήσει να κάνει ένα βήμα προς μια πιο ζωντανή νυχτερινή ζωή βρίσκει απέναντί του έναν τοίχο από εμπόδια; Μηνύσεις, αυτόφωρα, καταγγελίες, ωράρια που αλλάζουν από τη μια μέρα στην άλλη, έλεγχοι για τη μουσική λες και μιλάμε για εργοστάσιο πυρομαχικών!

Όταν η προσπάθεια για διασκέδαση αντιμετωπίζεται σαν παράβαση, τότε η πόλη μένει αναγκαστικά “ήσυχη”. Όχι από επιλογή, από πίεση. Και όσο αυτή η πραγματικότητα συνεχίζεται, η διασκέδαση θα παραμένει τελευταία… και θα «πονάει» για πολύ ακόμα.

Σ.Κ