Κάτι τρέχει στον Έβρο

Ανεβαίνοντας στις χαμηλές κορφές του Άβαντα, τόσο κοντά, βγήκα να θαυμάσω τη φύση. Μια όμορφη χειμωνιάτικη μέρα είναι μια τέλεια ευκαιρία να τη δεις σε ένα διαφορετικό μεγαλείο. Πιο ήσυχη, να ξεκουράζεται, για να αναζωογονηθεί και πάλι σε λίγους μήνες.

Κάποια δέντρα έχουν ρίξει τα φύλλα τους, κάποια θηλαστικά και τα ερπετά κοιμούνται, τα τιτιβίσματα των πουλιών είναι λίγα.

Τα ρυάκια και οι καταρράχτες απ' την άλλη ζωντάνεψαν. Ζωντάνεψαν και οι πέτρες μέσα τους, τα βράχια τριγύρω.

Πιο πολύ μ' εντυπωσιάζουν τα σχήματα των δένδρων και των κορμών, τόσα διαφορετικά είδη, τόσα διαφορετικά σχήματα. Προσφέρουν καταφύγιο και τροφή σε έντομα και πουλιά. Προσφέρουν τροφή στη φαντασία μου: Πώς μεγάλωσαν παλεύοντας με τους ανέμους, το έδαφος και τη βροχή. Με τι μοιάζουν. Τι μου θυμίζουν. Πόσα χρόνια βρίσκονται εδώ. Πόσες γενιές θα τα χαρούνε.

Καθόλου δεν σκέφτομαι πως ο άνθρωπος περνάει και φεύγει, αναλώνεται η παρουσία του με το σύντομο της ζωής του σε αυτό τον κόσμο. Ίσα ίσα, σχεδόν σε όλο το ελληνικό τοπίο, παρόλη τη βιοποικιλότητα και την έκταση των φυσικών βιοτόπων, υπάρχει το στίγμα του.

Παντού είναι φανερή η αλληλεπίδραση ανθρώπου και φύσης και αυτό με συναρπάζει να το παρατηρώ, να του δίνω μια εξήγηση. Αυτό παίρνω μαζί μου καθώς επιστρέφω.

Ελένη Μακρυγιάννη