Κάτι τρέχει στον Έβρο

Υπέρ της ανέγερσης μνημείου ολοκαυτώματος των Εβραίων, στην Αλεξανδρούπολη είναι ο Δημοτικός Σύμβουλος και επικεφαλής της παράταξης "αλλάΖΟΥΜΕ τώρα" κ. Τζανίδης Νικόλαος.

Eιδικότερα, για το εν λόγω θέμα η απόφαση πάρθηκε χθες, Τετάρτη 14 Φεβρουαρίου στην 4η Τακτική Συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Αλεξανδρούπολης.

Το μνημείο θα ανεγερθεί στον προαύλιο χώρο του Αγίου Νικολάου.

Τη σύμπνοιά του σε αυτή την απόφαση εξέφρασε ο κ. Τζανίδης με την τοποθέτησή του στο Δημοτικό Συμβούλιο.

Δείτε τι ανέφερε:

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
ποτέ η Ευρώπη δεν είχε δει την εφαρμογή ενός τόσο ψυχρού και κτηνώδους σχεδίου συστηματικής εξόντωσης όλων εκείνων που ανήκαν σε μια ορισμένη φυλή, όπως ήταν το σχέδιο που καταστρώθηκε και εφαρμόστηκε από τη Γερμανία του Χίτλερ εναντίον της εβραϊκής φυλής.

Η ρατσιστική αυτή ιδεολογία δεν ήταν κάτι που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στη Γερμανία με την άνοδο του Χίτλερ, αλλά είχε βαθιές ρίζες και στέρεες ιδεολογικές βάσεις σε ορισμένα ρεύματα της γερμανικής φιλοσοφίας και ιστορικής κριτικής του 19ου αιώνα, που είχαν εμπνεύσει στον λαό την ιδέα της ανωτερότητας της γερμανικής φυλής απέναντι στις άλλες ευρωπαϊκές φυλές.

Πριν ακόμα αρχίσει ο πόλεμος, λειτουργούσαν στρατόπεδα συγκέντρωσης και στα οποία είχαν κλειστεί περίπου 20.000 αντίπαλοι του καθεστώτος. Νέα στρατόπεδα δημιουργήθηκαν τη διετία 1940-1941 και τα προηγούμενα επεκτάθηκαν και άφησαν φρικιαστικές αναμνήσεις. Υπολογίζεται ότι περίπου 8 εκατ. πέθαναν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης άντρες, γυναίκες και παιδιά.

Η οργανωμένη γενοκτονία γινόταν με διάφορες μεθόδους: εξόντωση με την εντατική εργασία και τον υποσιτισμό, τουφεκισμοί, απαγχονισμοί, ενέσεις δηλητηριωδών ουσιών και μαζική εξόντωση σε θαλάμους αερίων.

Για παράδειγμα, υπήρχαν κρατούμενοι που υποβάλλονταν μεταξύ άλλων και σε διάφορα πειράματα σαν να ήταν ινδικά χοιρίδια

Το ότι η οριστική λύση του εβραϊκού ζητήματος, που γοήτευε τους χιτλερικούς, δεν ολοκληρώθηκε και το ότι τα σχέδια γενοκτονίας για τους Τσιγγάνους, τους Σλάβους και τις άλλες θεωρούμενες από αυτούς κατώτερες φυλές εφαρμόστηκαν μόνο σε περιορισμένο βαθμό, αυτό οφείλεται μόνο στο ότι η χιτλερική Γερμανία έχασε τον πόλεμο. Οι Αθίγγανοι μάλιστα, λαός χωρίς κρατική συγκρότηση ή έστω συμπαγή οργάνωση, δεν είχαν τρόπο να καταγγείλουν τη δική τους γενοκτονία στη διάρκεια των ναζιστικών θηριωδιών.

Η Γενοκτονία προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις γένος και κτείνω = φονεύω. Τόσο ο ελληνικός όσο και ο διεθνής όρος δημιουργήθηκαν επίσημα (όρος διεθνούς δικαίου) μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Με αυτόν τον όρο αποδίδεται κυριολεκτικά ένα από τα αρχαιότερα μαζικά εγκλήματα που αποβλέπουν στη συστηματική επιδιωκόμενη εξόντωση ολόκληρης φυλής ή τμήματος αυτής σε ορισμένο τόπο.

Τον όρο τζινοσάιντ διετύπωσε πρώτος ο Πολωνός δικηγόρος Lemkin το Νοέμβριο του 1944 αναφερόμενος στα εγκλήματα που γίνονταν από τη Γερμανία και τους συμμάχους της στην τότε κατεχόμενη Ευρώπη. Το ενδιαφέρον του Lemkin για τέτοιου είδους εγκλήματα ξεκίνησε με τις μελέτες του σχετικά με τις σφαγές των Αρμενίων και των Ελλήνων του Πόντου.

Η φρίκη και ο αποτροπιασμός που προκάλεσε σε όλο τον κόσμο η συστηματικά οργανωμένη από τους ναζιστές βάρβαρη προσπάθεια βιολογικής εξόντωσης της εβραϊκής φυλής κατά τη διάρκεια του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου ώθησε τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ να χαρακτηρίσει επίσημα τη γενοκτονία ως έγκλημα που τιμωρείται με βάση το Διεθνές Δίκαιο. Έτσι ο όρος αυτός απετέλεσε και τον κύριο κατηγορητήριο όρο στη Δίκη της Νυρεμβέργης.

Ο τόπος μας έχει πολλά θύματα και πολλούς απογόνους θυμάτων γενοκτονιών. Έλληνες του Πόντου, Αρμένιους και Εβραίους όλοι Έλληνες πολίτες-οπλίτες που μαζί με τους υπόλοιπους Έλληνες δώσανε το αίμα τους και την πρώτη νίκη κατά του φασισμού και των ανάλογων απάνθρωπων πρακτικών στέλνοντας συνάμα μήνυμα αντίστασης στην ανθρωπότητα παρότι την τριπλή κατοχή του τόπου μας από Γερμανικά, Ιταλικά και Βουλαγαρικά στρατεύματα. Χιλιάδες Έλληνες θυσιάστηκαν στην προσπάθεια τους να προστατεύσουν συνέλληνες ή μη, εβραϊκής καταγωγής. Χιλιάδες οι Έλληνες εβραϊκής καταγωγής που φώτισαν και φωτίζουν τον ελληνικό πολιτισμό, την οικονομία και την χώρα μας, δίνοντας ακόμη και το αίμα τους για την πατρίδα όπου και όποτε και αν αυτή το χρειάστηκε.

Άλλωστε και η ελληνική πολιτεία με πολλούς νόμους και αποφάσεις της έχει αναγνωρίσει τις γενοκτονίες των Αρμενίων, των Εβραίων και των Ελλήνων του Πόντου καθώς και έχει θεσπίσει ειδικές ημερομηνίες μνήμης των θυμάτων αυτών.

Σε μια δύσκολη συγκυρία για τον τόπο μου και την πατρίδα μου, τη στιγμή που μέσα σε μια πολυετή οικονομική κρίση που βιώνουμε έχουμε και τους γείτονες να προσπαθούν να κλέψουν τη ψυχή μας μέσω του ονόματός μας και να εποφθαλμιούνε τα εδάφη μας παραβιάζοντας ακόμη και τα σύνορά μας,  πραγματικά χαίρομαι για την ανέγερση αυτού του μνημείου στην Αλεξανδρούπολη, παρότι το Ισραήλ δεν έχει αναγνωρίσει ακόμη τις γενοκτονίες των Αρμενίων και των Ελλήνων του Πόντου, γιατί γνωρίζω ότι έλληνες και εβραίους, μας ενώνουν κοινά ιδανικά και αξίες χιλιάδων ετών και τέτοιες απάνθρωπες συμπεριφορές δεν θα τις επιτρέψουμε να ξανασυμβούν μαζί με όλους τους λαούς και τα κράτη του πλανήτη μας, ποτέ ξανά.

Όλια Γκαντανίδου