Κάτι τρέχει στον Έβρο

Την έντονη αγανάκτηση του αγροτικού κόσμου για το πλήρες τέλμα στο οποίο έχει περιέλθει ένα έργο εθνικής και παραγωγικής σημασίας εκφράζει με δημόσια παρέμβασή του ο πρόεδρος του Αγροτικού και Κτηνοτροφικού Συλλόγου Αλεξανδρούπολης, Κώστας Αλεξανδρής.

Ο κ. Αλεξανδρής διαμηνύει σε αυστηρό τόνο πως η περίοδος χάριτος απέναντι στην κρατική κωλυσιεργία τελείωσε οριστικά, μαζί με την υπομονή των ανθρώπων του μόχθου.

Στην ανάρτησή του, ο πρόεδρος του Συλλόγου περιγράφει μια οξύμωρη πραγματικότητα που εκτυλίσσεται μέσα σε ελάχιστα μέτρα απόσταση στην περιοχή του Πέπλου. Από τη μία πλευρά, όπως σημειώνει, καταγράφεται ικανοποίηση και περηφάνια για την πορεία κατασκευής του νέου, σύγχρονου αντλιοστασίου, μιας κρίσιμης υποδομής για την οποία δόθηκε τεράστιος αγώνας από την τοπική κοινωνία μέχρι να εγκριθεί και να ξεκινήσει.

Μόλις τριακόσια μέτρα πιο πέρα, όμως, η εικόνα μετατρέπεται σε κραυγή οργής. Στην απέναντι πλευρά του ποταμού, στην έκταση του «Πετάλου», το υπό κατασκευή υπόγειο αρδευτικό δίκτυο βαλτώνει και χορταριάζει πριν καν αρχίσει. Σύμφωνα με τον κ. Αλεξανδρή, η αιτία πίσω από αυτό το πρωτοφανές βάλτωμα δεν είναι άλλη από έναν ατέρμονο γραφειοκρατικό πόλεμο και σοβαρές καθυστερήσεις στην πληρωμή του αναδόχου εργολάβου, παράγοντες που καλύπτουν με χόρτα όχι μόνο το ίδιο το έργο, αλλά και τις ελπίδες των παραγωγών για το μέλλον τους.

Η βαρύτητα της συγκεκριμένης υποδομής, προϋπολογισμού περίπου 10 εκατομμυρίων ευρώ, είναι τεράστια τόσο σε παραγωγικό όσο και σε εθνικό επίπεδο.

Το «Πέταλο» πήρε το όνομά του από το χαρακτηριστικό σχήμα του στον χάρτη και αφορά μια έκταση με χιλιάδες καλλιεργήσιμα στρέμματα, η οποία μετά τα παλαιότερα έργα ευθυγράμμισης της κοίτης του ποταμού Έβρου βρέθηκε στην ανατολική όχθη, διατηρώντας χερσαία σύνορα με την Τουρκία. Παρά την ιδιαιτερότητα αυτή, πρόκειται για αναπόσπαστο ελληνικό έδαφος, όπου η καθημερινή παρουσία και ο μόχθος των ντόπιων αγροτών αποτελούν τη ζωντανή εγγύηση διατράνωσης της ελληνικής κυριαρχίας πάνω στη συνοριακή γραμμή.

Η υπογραφή της σύμβασης για την υπογειοποίηση του δικτύου είχε γεννήσει μεγάλες προσδοκίες ότι οι καλλιεργητές θα αποκτούσαν επιτέλους τα αναγκαία σύγχρονα μέσα για να παραμείνουν και να παράγουν στον τόπο τους. Αντ' αυτού, το έργο παραμένει όμηρος των γραφειοκρατικών γραναζιών, προκαλώντας την άμεση αντίδραση του αγροτικού κόσμου, που ξεκαθαρίζει ότι δεν ζητά χάρες αλλά απαιτεί να αναλάβουν όλοι άμεσα τις ευθύνες τους, να αρθούν τα εμπόδια εδώ και τώρα και να ολοκληρωθεί η κατασκευή χωρίς άλλες δικαιολογίες.